شبي آرام و رويايي هوا سرد است و مهتابي

و من در زير نور ماه تنهايم اسير دست غمهايم

مروري ميكنم بر خاطرات تلخ و شيرينم

به ياد آرم من آن روزي كه با تو آشنا گشتم

و در شهر دو رنگيها رفيق بي ريا گشتم

به ياد آرم به من گفتي ! بيا ما تا ابد عاشق بمانيم

و با هم خا نه ي عشقي بسازيم ستونش از وفا سقفش همه مهر

بيا با دست يكديگر بسازيم بيا اي برترينم .بهترينم

بيا اي اولين و آخرينم ببين اينك تمنايم

پذيرا باش عشقم را رها كن خلوت و تنهايي و غم را

و من در گوشه ي قلبم تو را مهمان خود كردم.

شدم بنده پرستيدم وجودت را

ميان تار و پو خود رها كردم حضورت را و بعد از آن!

كليد قلب خود دادم به دستانت

شدم گريان زدم چنگي به دامانت كه بي تو مرده اي بي جان و نابودم

و يا ديوانه اي تنها به يك راه مه آلودم

و يا يك شمع خاموشم ز خاطرها فراموشم به تو گفتم:

بيا تا هم قسم باشيم به ياد يكدگر باشيم

نباشد فرصتي شايد بيا تا مال هم باشيم

تو خنديدي به حرف من نگاهي سرسري كردي

و بعد از مكث كوتاهي به من گفتي:

تو خوش باورتر از آني كه ميديدم

و در ان لحظه من در لوح قلبت سايه ي بيگانه ديدم

به خود نفرين فرستادم به خود دشنام دادم من اگر

اين بار مطيع و بنده ي چشمان خود باشم

و يا زنداني زنجير دل باشم

و از آن روز و آن ساعت .......